خيلي سخته که بغض داشته باشي اما نخواي کسي بفهمه خيلي سخته که

 عزيز ترين کست ازت بخواد فراموشش کني خيلي سخته که سا لگرد

 آشنايي با عشقت رو بدون حضوره خودش جشن بگيري خيلي سخته که

 روز تولدت همه بهت تبريک بگن جز اونيکه فکر ميکني به خاطرش

 زنده هستي.

 خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ...

 به كسي توجه نمي كنه ...

 از كسي خجالت نمي كشه ... مي باره و مي باره و ... اينقدر مي باره تا

 آبي شه ... ‌آفتابي شه...!!!

 کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود ...

 كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي ...

 بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده ...

 انگار نه انگار كه غمي بوده ... همه چيز فراموشت بشه ...!!!

             كاش مي شد....

 شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "
 

 استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را 

 بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی

 توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "

 شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد:

 "چه آوردی؟ "

 و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های

 پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم

 زار رفتم ."

 استاد گفت: " عشق يعنی همين! "
 

 شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "

 استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما

 به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "

 شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت. استاد پرسيد که

 شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت

 بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم

 دست خالی برگردم."

 استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين

ای خدا شرمنده ام از کثرت احسان تو

             شرم بر شرمم فزاید چون کنم عصیان تو

  گر ببخشایی گناهان مرا از فضل خود

                                آب گردم از خجالت بر در غفران تو

      ور حساب من کنی ای وای من، ای وای من

کی تن و جان من آرد طاقت میزان تو؟

     در اشتیاق پرواز، بی‌آسمان‌ترینم

                   عمری به جرمِ بودن، با خاک هم‌نشینم

           نفرین به چشم‌هایم ـ این حفره‌های تاریک ـ

                     آخر چگونه‌ای دور! باید تو را ببینم؟

                         ای باغ سبز سیّال! آخر بگو چه می‌شد

    نزدیک‌تر بیایی،‌تا از تو گُل بچینم؟

                             در کوچه‌های تردید، تنها رهایم، آیا

                              تقدیر بی‌تو بودن، نقش است بر جبینم؟

ای اشتیاق آبی! با من بمان که عمری‌ست

                   در آرزوی پرواز، بی‌آسمان‌ترینم

به دريا شكوه بردم از شب دشت،

                                وز اين عمري كه تلخ تلخ بگذشت،

               
                   به هر موجي كه مي گفتم غم خويش؛

سري ميزد به سنگ و باز مي گشت

بوسه یعنی عشق در اعماق شب

بوسه یعنی مستی مشروب عشق

بوسه یعنی آتش و گرمای تب

بوسه یعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب لذت از دیوانگی

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق

  ديگه از تو و ترانه هات خسته شدم

              ديگه از شنيدن رنگ صدات خسته شدم

                 انقد آب و هوا و اسم عوض كردي كه من

                      آخر از دست همون آب و هوات خسته شدم

           راستی در دل شب در گه یار خوش است


    راز دل گفتن و نالیدن بسیار خوش است


    دل شب گریه بر دوست چه لذت دارد


     خانه دوست تهی از همه اغیار خوش است

  
  خون دل،آه روان سوز،رنگ ریزان.....

              
                   جان فرسوده ز عشق و تن،تبدار خوش

         
          

        بخاطر تمام خنده هايي که از صورتم گرفتي

           برگ ریزان پاییزخزان رو که می بینم،خودم رو می بینم  

           که از درخت خسته زندگی خداحافظی می کنم..........

           می دونم اگرافتادم زیر پاها خورد می شم به امید همین

           فرداست که خودمو نگه داشته ام
 
          نگرانی از باد زمستان دارم می توانم یا..........

        

            اگردر عمر خودروزی دمی بی او بر آوردم

          از آن وقت واز آن ساعت ز عمر خود پریشانم

بر نگه سرد من به گرمي خورشيد

                  مي نگرد هر زمان دو چشم سياهت

            تشنه اين چشمه ام چه سود خدا را

شبنم مرا نه تاب نگاهت

                       جز گل خشكيده اي و برق نگاهي

     از تو در اين گوشه يادگار ندارم

                      زان شب غمگين كه از كنار تو رفتم

          يك نفس از دست غم قرار ندارم

اي گل زيبا بهاي هستي من بود

                  گر گل خشكيده اي ز كوي تو بردم

                         گوشه تنها چه اشك ها فشاندم

        وان گل خشكيده را به سينه فشردم

                                 آن گل خشكيده شرح حال دلم بود

         از دل پر درد خويش با تو چه گويم

                                            جز به تو درمان درد از كه بجويم

                          من دگر آن نسيتم به خويش مخوانم

            من گل خشكيده ام به هيچ نيرزم

     عشق فريبم دهد كه مهر ببندم

مرگ نهيبم زند كه عشق نورزم

                                              پاي اميد دلم اگر چه شكسته است

                 دست تمناي جان هميشه دراز است

                                          تا نفسي مي كشم ز سينه پر درد

                                      چشم خدا بين من به روي تو باز است 


                     

 روز رو خورشید می سازه،روزگار رو..............ما


 در نگاهت دیدم عاشقی 

 در نفست دیدم عاشقی

 در آسمان دیدم عاشقی 

 در خاک دیدم عاشقی

 در لبت دیدم عاشقی

 در خود دیدم عاشقی

 ولی یک عمر افسوس،

 در دلت،خونت،نتوانستم ببینم


                        
                        
                        
                        

      بگذار بمیرم

 ای چشم تو سر چشمه خورشید

                                                   یکدم نگهم کن

 صیاد من ای آنکه به دام تو اسیرم

                                            بگذار که از پای بیفتم

                   مستانه بمیرم

 ای هستیم از تو، ارزنده چه دارم؟.........که به پای تو بریزم

 در کوی وفایت چه کنم گر ندهم جان

                                         گر سر ندهم بر سر پیمان


                       
                      


 گفتند آب را ببر از کوه بالا بدون آنکه حتی یک قطره از آن بریزد

 ظرف آب را به دست گرفت و بالا رفت از کوه دیدند قطره های آب

 به پایین می چکد ولی وقتی سر انداختند دیدنداین اشکهای اوست

 که از غم عشق از چشمانش جاری شده........

 این شرط رسیدن به معشوق بود ،او توانست سختی این کار را تحمل

 کند ولی نتوانست جلوی اشکانش را بگیرد

 چرا رفتی تا نتوانم دوریت را تحمل کنم؟

 چرا رفتی تا به پای نامردان بیفتم؟

 چرا رفتی تا حسرت سر تاپای زندگی ام را فراگیرد؟

 چرا رفتی تا نتوانم جواب سوال ها را بدهم؟

 چرا رفتی تا بهارم خزان شود؟

 چرا رفتی تا شرمنده دل شکسته ام شوم؟

 چرارفتی تا دیگر چشمان خسته و غمگینم نگریند؟

 چرا رفتی تا میان این آشفته حالی تنها بمانم؟

 چرا رفتی تا نتوانم بگویم دوستت دارم؟

 من همیشه منتظرتم ،منتظر آمدنت ،ماندنت........تا قدر تو را بدانم

 


  نه دلی مانده که نوازشش کنی ،

  نه چشمی مونده که اشکاشو پاک کنی ،

  نه شونه ای که سرت رو روش بگذاری ،

  نه صورتی که نوازشش کنی ،

  همه هستند ولی اونقدر خسته اند که توان تازه شدن  زخم های 

 قدیمی رو ندارند......... 

                      

                      


  منم که بی تو نفس می کشم زهی خجلت

        مگر تو عفو کنی وگر نه چیست عذر گناه ؟

                           به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

  ز تربتم بدمد سرخ گل بجای گیاه


                

                  در رسیدن به تو:

                  سنگ صبور کوه شدم،

                 همدم دل گریون آسمون شدم،

                 لحظه ساز دقایق شدم،

                 خانه خراب احساسم شدم،

                 سایه بان خاک دشت شدم،

                چشمان خیست را دریا حس کردم،

                 آه خسته سازم را به جان روا دیدم،

                اما دل بیچاره من..........